مسئولیت پذیری

در طول دو دهه گذشته انتظارات رو به رشدی در مورد نیاز کمپانی های برای 1 پذیر شدن آن ها در قبال محیط زیست وجود داشته است (آکروت و عثمان، 2013). به عنوان نشانه ای از ناتوایی در رسیدن به این انتظارات در حال رشد، سازمان های دست به کار شدند و عزم خود را جذب کردند تا فرآیند های تجاری خود را با این رویه همسو کنند. (النجار و آنفیمیادو، 2012). سازمان ها در حقیقت عملکرد محیط زیستی خود را به نگرانی های قبلی خود در زمینه کیفیت، خدمات و هزینه اضافه کردند ( بردلی و همکاران، 1999). عملکرد محیط زیست از دیدگاه عمومی ابزاری است که مقادیر را برای اطمینان حاصل کردن از تحمل ویژگی های محیط زیستی مثل آب، خاک، هوا و سیستم های محیط زیستی به کار گرفته است. کاهش تاثیرات محیط زیستی و یا بازیابی اکوسیستم ها تاکید و تقاضای زیادی را برروی منابع سازمانی دارد. این هزینه بالا لازم است در نظر گرفته شود. درگیر شدن در این فرآیند های بازیابی منجر به ظهور محیط زیست و بهره وری می شود. بنابراین مفهوم محیط زیست و بهره وری ترکیبی از محیط زیست واقتصاد است.
بحث های بین المللی در مورد محیط زیست مثل کنفرانس ملل متحد در مورد محیط زیست و توسعه از سوی کمیته تجارت برای توسعه پایدار برای شناساندن مفهوم محیط زیست و بهره وری که در حال حاضر تبدیل به استراتژی کلیدی در تجارت برای ارزیابی و افزایش عملکرد محیط زیستی محصولات و خدمات آن ها شده است، برگزار شده است. ( کمیته تجارت جهانی برای توسعه پایدار، 2002). طبق گفته دارول و همکاران (2005) محیط زیست و بهره وری همان ارزش اقتصادی خلق شده از سوی کمپانی ها در مورد محصولات و خدمات ارسالی خود در مقایسه با فاضلاب تولیدی است.
اخیرا، شمار زیادی از سرمایه گذاران شروع به در نظر گیری ایده سرمایه گذاری اجتماعی مسئول پذیر کرده اند. با این وجود، بحث در مورد این که آیا ارزش در نتیجه مسائل محیط زیستی به فرایند انتخاب سهام ها اضافه می شود هنوز وجود دارد . یک سمت از این تقسیم معتقد است که هر تلاشی برای بهبود عملکرد اجتماعی و یا محیطی با کاهش ارزش سهامداران بهبود پیدا می کند. تفکر رایج این است که هزینه کمپانی در هماهنگ شدن با چنین استاندارهای اخلاقی منجر به افزایش زیاد قیمت محصولات خواهد شد که در نهایت کمپانی را در موقعیت سودآوری در صنعت قرار می دهد و منجر به سودآوری پایین تر می شود (والی و وایت هد، 1994). گروه های دیگری معتقد هستند که یک استراتژی برای بهبود عملکرد اجتماعی و یا محیط زیستی می تواند ارتقاء دهنده کارایی خروجی های کمپانی و یا حتی ایجاد کننده یک رکود در بازار شود (پرتر و ون در لیند، 1995). به اعتقاد آن ها یک عملکرد محیط زیستی بهبود یافته منجر به استفاده کارا از هزینه منابع سازمانی به روشی خواهد شد که تجارت هایی که از لحاظ محیط زیستی مسئول هستند قادر به ارائه گزارش سود های بیشتر هستند که منجر به افزایش ارزش در این شرکت ها در مقایسه با کمپانی هایی است که دارای مسئولیت کم تری در این زمینه هستند.
علاوه براین، ارتباط میان نگرانی های محیط زیستی و عملکرد شرکت ها به طور وسیعی با استنا به این یافته های ترکیبی مورد مطالعه قرار گرفته است. هر چند، این مطالعات به رابطه میان فعالیت محیط زیستی و عملکرد های خوب مالی اشاره کرده اند (برای مثال رجوع شود به النجار و آنفیامیادو، 2012؛ کانلی و لیمفامیایوم، 2004، دول و همکاران، 2000؛ کونر و کوهن، 2001؛ سینکین و همکاران، 2008) در مقایسه به گفته دیگران چنین روابطی وجود ندارد (اینگرام و فریزر، 1980؛ والی و وایت هید، 1994) به گفته آن ها عملکرد های چاره ساز در مورد محیط زیست نیازمند هزینه های بالا به دلیل این که سرمایه گذاری در تکنولوژی شرط لازم برای مهندسی تکنولوژی ها و محصولات سبز به منظور تسهیل تاثیرات مرگ بار آن برروی محیط زیست است به علاوه همسو شدن با نیاز های محیط زیست و بهره وری نیازمند صرف هزینه زیاد است.
برای درک بهتر از تاثیر محیط زیست و بهره وری در مورد ارزش شرکت ها ما دو نوع متغییر میانه را در مدل خود معرفی می کنیم. به نظر ما ویژگی های شرکت ها با استراتژی های محیط زیستی در محیط زیست و بهره وری که برروی رابطه میان محیط زیست و بهره وری و ارزش شرکت ها اثر می گذارند، در تعامل هستند . بنابراین، ما تاثیر ویژگی های خاص شرکت ها را مثل نفوذ و برگشت دارایی ها براساس رابطه میان محیط زیست و بهره وری و ارزش شرکت ها مورد آزمایش قرار می دهیم. در انجام این کار، مطالعه حاضر کاربردهای تئوریکی سیاست محیط زیستی شرکت ها را که شامل محیط زیست و بهره وری برای افزایش ارزش شرکت ها است